Mlečna denticija

Potpunu mlečnu denticiju čini 20 zuba, po 5 u svakom kvadrantu. Prvo niču mlečni sekutići, u dobi od 6 do 9 mjeseci, najpre donji pa zatim gornji, kao i svi ostali mlečni zubi. Slede prvi molari, sa 12 do 15 meseci, zatim očnjaci sa 18 do 20 meseci i drugi molari koji kao zadnji mlečni zubi niču sa 24 do 36 meseci. Period nicanja zuba je dosta individualan, a patološkim se smatra nicanje koje kasni više od 6 meseci od uobičajenog vremena nicanja (Tablica 1).

Važno obelezje mlečne denticije je postojanje DIJASTEMA u frontu. One su posledica prethodnog rasta čeljusti, potrebne zbog prilagodjavanja širim trajnim frontalnim zubima. Najpostojanije dijesteme su one između lateralnog sekutića i očnjaka u maksili (primarna) te između očnjaka i prvog kutnjaka u mandibuli (primatna).

OKLUZIJA u lateralnim segmentima je prvi put uspostavljena sa 16 meseci starosti, kada prvi molari dolaze u kontakt. Jednom kad se uspostavi dobra interkuspidacija u sve tri ravnine, čeljusti okludiraju uvijek u istom položaju, što je znak normalnog razvoja. Uspostavljena okluzija igra važnu ulogu u interalveolarnom odnosu i posledičnom pravilnom položaju zuba koji niču kasnije (očnjaci i drugi molari). Osim toga, dolazi i do prvog fiziološkog podizanja zagrizaja, što je jedna od funkcija potporne zone.

Potpornu zonu ili zonu odupiranja čine mlečni očnjaci i mlečni molari. Osim prvog fiziološkog podizanja zagrizaja, potporna zona:

• utiče na rast čeljusti u frontalnoj ravni
• održava medijalnu liniju zubnog niza
• omogućava pravilnu izmenu lateralnih zuba
• utiče na pravilan rast čeljusti u daljinu i pravilnu postavku prvog trajnog molara i očnjaka

Ukoliko dođe do gubitka zuba potporne zone, stvaraju se uveti za razvoj malokluzije u trajnoj denticiji.

Mešovita denticija

Mešovita denticija traje od erupcije prvih donjih trajnih molara i prvih trajnih inciziva (6-7 godina) do eksfolijacije zadnjeg mlečnog zuba (oko 12. godine) (Tablica 2).

Prvi stalni molar

Budući da prvi stalni molari niču u kontaktu s distalnom plocom drugih mlečnih molara, njihov položaj je od izuzetne važnosti za uspostavljanje meziodistalnog odnosa prvih stalnih molara. U centralnoj okluziji, nakon nicanja drugih mlečnih molara, postoje dve fiziološke mogućnosti:

• mlečni zubni lukovi završavaju sa mezijalnom stepenicom; dakle, distalna površina drugog mlečnog mandibularnog molara je mezijalnije od odgovarajuće površine u maksili
• zubni lukovi završavaju u istoj vertikalnoj ravni

Obe situacije su povoljne za kasnije vođenje prvog trajnog molara u normalnu okluziju. Idealna je situacija ako postoji mezijalna stepenica, jer su tada u toku nicanja prvi stalnii molari vođeni pravo u normalnu okluziju. Pacijentima s dijastemama u mlečnoj denticiji čiji zubni lukovi završavaju u jednoj vertikalnoj ravnini će se prilikom nicanja prvog donjeg stalnog molara zatvoriti dijasteme distalno od očnjaka. Njegov mezijalni pomak će dovesti molare u klasu I po Anglu, znači u normalnu okluziju (˝early mesial shift˝). Ukoliko zubni lukovi završavaju u jednoj vertikalnoj ravni, a pacijent nema dijastema, transformacija u klasu I će se vjerojatno postići tek nakon eksfolijacije mlečnih molara, oko 11. godine. Tada će se stalni molari pomaknuti napred kako bi zatvorili slobodni prostor koji je nastao zbog razlike u veličini mlečnih molara i stalnih premolara, koji ih zamenjuju - ˝leeway space˝. Leeway space je u gornjoj vilici (1,5 mm) za milimetar kraći nego u donjoj (2,5 mm), zbog čega će se donji molar pomaknuti više mezijalno i postići će se klasa I (Slika 1). Ta pojava se još naziva i ˝late mesial shift˝. Iz navedenoga je jasno da će svaki prerani gubitak zuba ili samo nesanirani distoaproksimalni karijes poremetiti ovu delikatnu ravnotežu koja se odvija te dovesti do gubitka dužine zubnog luka i različitih oblika MALOKLUZIJA.

Frontalni zubi

Diskrepanca u veličini mlečnih i trajnih frontalnih zuba, koja iznosi oko 7 mm u gornjoj vilici i oko 5 mm u donjoj neutralizuje se na tri načina:

• rabeći dijasteme normalno prisutne u mlečnoj denticiji
• stalni sekutići imaju veći labijalni nagib nego mlečni i u zubnom luku se nalaze medijalnije, čime se stvara dodatni prostor
• transverzalnim rastom alveolnog grebena u interkaninom području

Lateralni zubi

Redosled nicanja stalnih pretkutnjaka i očnjaka se razlikuje u gornjoj i donjoj vilici. U donjoj najprije niče očnjak pa prvi i drugi pretkutnjak, dok je u gornjoj redosled nicanja: prvi pretkutnjak, drugi pretkutnjak, očnjak.

Donji trajni očnjak niče prije gornjeg i pre gubitka drugog donjeg mlečnog molara. Prostor se za njega ostvaruje širenjem donjeg frontalnog dela čeljusti prema naprijed. Gornji stalni očnjak niče nakon prvog gornjeg pretkutnjaka i nakon gubitka drugog gornjeg mlečnog molara. To ima za posledicu distalni pomak prvog pretkutnjaka i time se osigurava potreban prostor u zubnom luku.

Pretkutnjaci obično imaju dovoljno mesta za nicanje, budući da su im krune uže od njihovih mlečnih prethodnika. Izuzeci od ovog pravila su u slučajevima preranog gubitka mlečnih molara, ektopičnog nicanja prvog trajnog molara i ukoliko postoji manjak prostora u frontu pa prednji zubi zauzimaju i prostor premolara.

ETIOLOGIJA PRERANOG GUBITKA

MLEČNIH ZUBA POTPORNE ZONE

1. Preuranjena eksfolijacija mlečnih zuba

Svaki trajni zametak napredovanjem prema površini alveolnog grebena uzrokuje resorpciju svih tvrdih i mekih tkiva koja mu se nalaze na putu. Središnji trajni sekutić resorbuje koren mlečnog prethodnika, ali i koren lateralnog mlečnog sekutića. Lateralni trajni inciziv resorbuje korene lateralnog mlečnog sekutića i mlečnog očnjaka, čime može uzrokovati njegov prerani gubitak, a kasnije i nedostatak prostora za nicanje trajnog očnjaka. On tada niče palatinalno ili u visokom labijalnom položaju, a prvi trajni premolar mezijalnije. Ako je drugi premolar tokom erupcije usmeren prema mezijalno, resorbuje korene oba mlečna molara zbog čega oni ispadaju. Ovisno o vremenu njihovog gubitka, trajni premolari mogu zakasniti s nicanjem. Često tokom nicanja prvi trajni molar resorbuje distalni koren drugog mlečnog molara, koji se tada rasklima i brzo ispadne. Time se gubi odgovarajući prostor kojega su zubi potporne zone osigurali za svoje trajne naslednike te prvi trajni molar niče mezijalnije, a drugi premolar zbog nedovoljnog prostora i palatinalnog položaja svog zametka nikne palatinalno.

2. Karijes

Rani gubitak mlečnih zuba je najčešće uzrokovan karijesom. Rani karijes mlečnih zubi (˝karijes bočice˝) jedna je od najčešćih dečjih bolesti koji se manifestuje pretežno na prednjim mlečnim zubima .Radi se o karijesu koji napreduje vrlo brzo, zbog vrlo tanke gledji i dentina mlečnih zuba pa se vrlo rano pojavljuju simptomi od strane pulpne komorice koja je kod mlečnih zuba izrazito voluminozna. Na kojoj će se strani karijes pojaviti, zavisi o morfološkim karakteristikama samog zuba. Stoga su najčešće prvo ugrožene okluzalne strane molara. Predilekcijska mesta su i aproksimalne strane tih zuba, na kojima pojava karijesa ovisi o interdentalnom razmaku, tj. o kontaktnoj zoni dva susedna zuba. Na karijes su najosetljiviji drugi donji molari (52%) zbog dubine okluzalnih FISURA i širokih aproksimalnih kontakata sa susednim zubima.

3. Ekstrakcija mlečnih zuba

Prilikom odlučivanja o ekstrakciji mlečnih zuba, veliku pažnju treba posvetiti potpunom kliničkom i radiografskom pregledu usne šupljine. Tako ćemo dobiti značajne podatke o razvoju okluzije i zubnog luka, resorpciji korena, stupnju razvoja trajnog zametka naslednika i susednog zuba te o mogućoj infekciji. Indikacije za ekstrakciju su: kariozan zub kojeg je nemoguće konzervativno lečiti. Bolest pulpe takođe je indikacija za ekstrakciju, pogotovo ako je lezija uznapredovala do furkacije ili postoji infekcija periapeksnog ili interradikularnog područja (akutni dentoalveolarni apsces i celulitis, mlečni zub koji predstavlja prepreku nicanju trajnog zuba, impaktirani zub sa folikularnom cistom, sumnja na fokalozu i destruirani zub pre terapeutskog zračenja - prevencija osteomijelitisa).

4. Trauma zuba

Traume zuba su najučestalije kod djece u dobi između 7 i 10 godina, s vrhuncem učestalosti u 8. i 9. godini. Najčešće se radi o frontalnim zubima. Nažalost, gubitak zuba je u određenom broju slučajeva neminovan i tu je potreban interceptivni pristup kojim sprječavamo nastanak malokluzije.

POSEDICA PRERANOG GUBITKA

MLEČNIH ZUBA POTPORNE ZONE

Prerani gubitak mlečnih zuba dovodi do:

• resorpcije ALVEOLA i pregradnje koštanih struktura
• promene položaja zubnih zametaka trajnih zuba
• promene dužine zubnog luka i poremećaja okluzije
• poremećaja izgovora određenih konsonanata (s, z, f, v) zbog gubitka frontalnih zuba
• razvoja štetnih navika (guranje jezika u nastali prazni prostor)
• psihološke traume djeteta.

Prerani gubitak mlečnih očnjaka i molara osnovni je uzrok malokluzija, povezano s gubitkom prostora potrebnim za nicanje trajnih očnjaka i premolara.

Na brzinu i stupanj gubitka prostora zbog mezijalnog i distalnog pomaka susednih zuba te na moguće posledice na okluziju utiču:

1. Izgubljeni zub

Gubitak sekutića, najčešće uzrokovan karijesom i traumom, može vrlo malo uticati na razvoj normalne okluzije. Takođe postoji mogućnost da se radi o kongenitalnom nedostatku zametaka trajnih lateralnih sjekutića.

Prerani gubitak mlečnog očnjaka ređe je uzrokovan karijesom, a češće je posledica resorpcije korena u toku nicanja trajnog lateralnog sekutića. To može biti prvi znak kompresije, pri čemu nedostaje i prostor za nicanje trajnog očnjaka koji onda niče ektopično. Nakon ranog gubitka očnjaka zbog distalnog pomicanja trajnih sekutića dolazi do pomaka medijalne linije te do mezijalnog pomicanja lateralnih zuba.

Posledice preranog gubitka prvih i drugih molara su slične. U slučaju preranog gubitka prvog mlečnog molara će drugi mlečni molar, a nakon nicanja i prvi trajni molar, migrirati prema mezijalno, a mlečni očnjak se pomaknuti distalno. Tako se smanjuje prostor koji je potreban za prvi premolar i trajni očnjak, ovisno o sledu njihovog nicanja. Zato će u gornjoj čeljusti postojati opasnost od manjka prostora za trajni očnjak, a u donjoj za prvi premolar. Ako dođe do preranog istovremenog gubitka oba mlečna molara, prvi trajni molar migrira prema napred, a trajni sekutići i mlečni očnjaci u nazad. Ukoliko do gubitka dođe pre nicanja prvih trajnih molara, oni će migrirati u slobodni prostor s inklinacijom napred i oralno te rotacijom. Tako će se potpuno izgubiti prostor za druge premolare koji onda mogu ili niknuti ektopično oralno, ili ostati impaktirani. Gubitak mlečnih molara od izuzetnog je značaja za meziodistalne odnose. Ako je gubitak nastao samo u gornjoj čeljusti, prvi trajni molari će migrirati mezijalno i tako ostvariti distalniji odnos s odgovarajućim gornjim zubima. Gubitkom mlečnih molara samo u donjoj čeljusti, donji trajni molari pomiču se prema napred i ostvaruju mezijalniji odnos s gornjim zubima.

2. Dob deteta.

Što je duži vremenski period između gubitka mlečnog zuba i optimalnog doba eksfolijacije, stupanj gubitka prostora biće veći.

3. Raspoloživi prostor u zubnom nizu.

Najveći i najbrži gubitak prostora nastaje kod osoba s primarnom kompresijom. Kod osoba s viškom prostora u zubnim nizovima neće doći do gubitka prostora u zubnim nizovima.

Razaranje distoaproksimalne ivice drugih mlečnih molara karijesom takođe mogu dovesti do skraćenja zubnog niza za 1 do 2 mm zbog mezijalnog pomaka prvog trajnog molara. Time se zatvara deo prostora potreban za nicanje drugih premolara. Zato je izuzetno bitna pravovremena sanacija karijesa mlečnih zuba, pogotovo u tom području.

DIJAGNOZA

Ukoliko je određeni mlečni zub neophodno ekstrahovati, poželjno je prethodno utvrditi moguće posledice, kao i plan preventivnih mera koje je potrebno poduzeti radi sprečavanja malokluzije. Jedan od osnovnih uzrocnika koji utiče na razvoj malokluzija je kompresija koju je u mlečnoj denticiji moguće utvrditi na nekoliko načina.

1. Praćenjem erupcije trajnih sekutića – na kompresiju upućuju promene položaja u zubnom nizu i resorpcija korena mlečnog očnjaka prilikom nicanja trajnog lateralnog sekutića.
2. Analizom rendgena
3. Moyersovom analizom

Ova analiza sastoji se u poredjenju raspoloživog prostora za trajni očnjak i premolare s pretpostavljenim potrebnim prostorom za pravilan raspored tih zuba u zubnom nizu. Raspoloživi prostor se procenjuje merenjem prostora od mezijalne strane prvog trajnog molara s jedne strane do distalne strane lateralnog trajnog inciziva iste strane. Potrebni prostor, dakle zbir očekivanih meziodistalnih širina trajnih još neizniklih očnjaka i premolara (takozvani c-p2 segment), uzima se sa 75% veravatnoce iz tablica.

TERAPIJA

Plan terapije

Terapija očuvanja prostora je indukovana kad postoji gubitak jednog ili više mlečnih zuba, dužina zubnog luka je očuvana i postoje pozitivna predviđanja za uspešan rezultat terapije. Ako je raspoloživi prostor smanjen ili ako nedostaju zameci trajnih zuba, sama terapija očuvanja prostora neće biti dovoljna. Ovisno o situaciji može se upotriebiti nekoliko tehnika.

Kao što je prie navedeno, rani gubitak mlečnih inciziva obično rezultuje vrlo malim promenama u denticiji. U tom slučaju, treba upotrebiti mobilnu parcijalnu protezu ili lingvalni, odnosno palatinalni luk sa pričvršćenim vestackim zubima. Ukoliko se radi o kongenitalnom nedostatku lateralnog sjekutića treba pustiti da se prostor zatvori, a zatim remodelirati mezijalno pomaknuti očnjak da izgleda kao sekutić. To je često bolje rješenje nego sačuvati prostor i naknadno staviti fiksno- protetski rad ili implantat.

Prerani gubitak mlečnih očnjaka se može rešavati fiksiranim lingvalnim lukom sa upiračima, čime se zadržava dužina luka i prevetuje naginjanje mandibularnih inciziva prema lingvalno.

Ukoliko je prvi trajni molar potpuno izniknuo, a postoji gubitak jednog od mlečnih molara, preporučuje se ˝band and loop˝ držač mjesta, dok se u slučaju preranog gubitka drugog mlečnog molara, dok još prvi trajni molar nije izniknuo, koristi ˝distal shoe appliance˝.

Držači mesta (mobilni, fiksni)

1. Mobilni držači mesta

Mobilne parcijalne proteze

Najčešće se upotrebljavaju za obostrano očuvanje prostora kad je izgubljeno više od jednog zuba po kvadrantu i trajni incizivi još nisu iznikli. Druge indikacije su: do nicanja trajnih naslednika ima više o 6 meseci te traumatski gubitak mlečnih inciziva ili prirođeni nedostatak trajnog/-ih zametaka. U ovim slučajevima, zbog dužine bezubog prostora, band and loop držači mjesta su kontraindukovani, a lingvalno pozicionirani zameci trajnih inciziva onemogućuju upotrebu lingvalnog luka. Mobilne proteze imaju prednost nadoknade žvačne funkcije, ali i estetske za nadoknadu prednjih zuba. Takođe restaurira vertikalnu dimenziju, stimulira erupciju trajnih zuba, a moguća je i kombinacija s drugim preventivnim postupcima/napravama. Vrlo važan segment je i pregled zuba zbog karijesa, koji je u odnosu na fiksne držače mesta olakšan.

Za dobru retenciju i što bolju prilagodjenost pacijenta obično su potrebne KUKICE. One ne smeju ograničavati lateralni pomak mlečnih očnjaka tokom erupcije trajnih inciziva i stoga se moraju prilagođavati periodički. Akrilat koji prileže i ispunjava slobodan prostor među zubima susedima ima dvojaku ulogu: da drži mesto i da svojim pritiskom izaziva funkcionalne podražaje na gingivu pa tako pomaže bržem nicanju naslednika. Kada počne erupcija trajnih zuba, počinjemo s postupnim izbrušavanjem akrilata. Kad je zub već gotovo izniknuo, držač mjesta više nije potreban.

Osim već spomenutog ograničavanja rasta čeljusti kukicama, problemi koji se često javljaju su:

a) teško privikavanje dece (koja bi trebala biti starija od 3 godine) na nošenje proteze,
b) gubitak ili lom, što može dovesti do drugog ekstrema – gubitka prostora i
c) neadekvatno čišćenje kao uzrok iritacije mekih tkiva.

Lingvalni (palatinalni) luk

Lingvalni luk koristimo kada je izgubljeno više zuba u lateralnim segmentima (obostrano), a trajni incizivi su izniknuli. Obično je fiksiran prstenovima za molare, ali može biti i mobilna naprava koju upotrebljavamo ukoliko očekujemo da će biti potrebne naknadno prilagodjavanje.

Konvencionalni lingvalni luk se sastoji od prstenova cementiranih na druge mlečne ili prve trajne molare za koje je pričvršćena čelična žica što dodiruje cingulume frontalnih zubi oko 1-1,5 mm iznad gingive i u području očnjaka se spušta prema dole, od mlečnih molara i neizniklih premolara. Može uključivati i petlju u području mezijalno od molara koja omogućuje bolju prilagodjenost i aktivaciju naprave. Lingvalni luk sprečava pomak prednjih zuba prema natrag i zadnjih prema naprijed (Slika 2).

U slučaju dubokog zagrizaja gdje postoji mogućnost da pacijent donjim incizivima dodiruje žicu, koriste se modifikacije: Nanceov luk i transpalatinalni luk.

Band and loop držači mjesta

To su najčešće upotrebljavani držači mjesta. Radi se o unilateralnom fiksnom držaču mjesta koji je indiciran za očuvanje prostora u lateralnim segmentima. Sastoji se od prstena koja se cementira na zub i nastavka (petlje) koji prileže uz gingivu, naslanja se na prvi susedni zub i drži ga na stanovitoj udaljenosti, tako čuvajući mesto za zub naslednik (Slika 3). Prstenovi mogu biti izrađeni laboratorijski ili konfekcijski, koji se danas najčešće koriste. Postupak se sastoji u tome da se nakon odabira prstena odgovarajuće veličine i njegove adaptacije na zub uzme otisak. Prsten se tada skida i puni voskom u alginatnom otisku. Iz njega će se u laboratoriji izliti radni model i napraviti odgovarajuća petlja koja se tada lemi za oralnu i vestibularnu stranu prstena, a nakon poliranja i probe cementira se u usta pacijenta.

Najčešće se upotrebljava za očuvanje prostora prvog mlečnog molara prije nicanja prvog trajnog molara, ali takođe se može koristiti i za očuvanje prostora, bilo prvog ili drugog mlečnog molara, nakon erupcije prvog trajnog molara. Ograničenje se sastoji u tome što može držati mjesto samo za jedan zub zbog limitirane snage. Kod obostranog gubitka jednog mlečnog molara, a pre erupcije trajnih inciziva preporučljivo je upotrijebiti dva držača mesta umesto lingvalnog luka koji bi se upotrebio kod starijih pacijenata. Takva terapija omogućuje neometanu erupciju trajnih zuba.

Prsten može biti smešten i na trajni i na mliečni molar. Ukoliko se stavlja na mlečni zub, prethodno je potrebno rendgenografski utvrditi očekuje li se uskoro njegova eksfolijacija prije nicanja zuba za koji se održava prostor za nicanje. Nastavak (petlja) treba biti dovoljno širok da dozvoli erupciju trajnog premolara, što je teško postići. Takođe ne sme oštećivati meko tkivo ili ograničavati bilo koji fiziološki pomak ili prilagodbu susednog zuba, kao npr. lateralni pomak mlečnih očnjaka prilikom erupcije trajnih inciziva. Nastavku se može dodati i okluzalni upirač s kojim sprečavamo gingivalnu iritaciju.

Nepovoljna osobina ovakvih držača mesta je ta što ne postoji funkcionalni supstituent za zub koji nedostaje i što ne prevenira izrastanje antagonista iz suprotnog zubnog luka.

Distal shoe držač mesta

To je naprava izbora u slučaju kada je drugi mlečni molar izgubljen pre erupcije prvog trajnog molara. Sastoji se od vodećeg dela koji usmerava rast prvog trajnog molara kako se ne bi mezijalizirao i zauzeo mesto drugom premolaru, a koji je pričvršćen za fiksnu ili mobilnu napravu (Slika 4). Ukoliko se radi o fiksnoj napravi, to je najčešće prsten koji se cementira na prvi mlečni molar. Ako nedostaju i prvi i drugi mlečni molar, naprava mora biti mobilna (mobilna parcijalna proteza) zbog dužine bezubog dijela. Fiksna naprava tu ne bi bila upotrebljiva. Vrh vodećeg dela mora biti smešten subgingivno, do alveolarnog nastavka tako da dodiruje mezijalni rub prvog trajnog molara. Jasno je da je zbog toga potrebno precizno merenje i pozicioniranje kako bi postigli željeni rezultat.

Nedostaci su:

a) naprava je kontraindicirana pacijentima s rizikom od bakterijskog endokarditisa zbog nepotpune epitelizacije intraalveolarnog dijela,
b) kod fiksnog oblika ove naprave nema adekvatne funkcionalne zamene za zub koji nedostaje i
c) loše pozicioniranje, koje predstavlja najčešći problem.

ZAKLJUČAK

Prerani gubitak mlečnih zuba može biti uzrokovan njihovom preuranjenom eksfolijacijom, karijesom, ekstrakcijom i traumom. Najčešći razlog, istovremeno i jedini koji se može uspesno prevenntovati, je karijes. Zadatak stomatologa nije samo sanacija već postojećih oštećenja, nego važan deo njegovih aktivnosti treba biti usmeren i na preventivne aspekte oralnog zdravlja njegovih pacijenata. To uključuje edukaciju pacijenata i njihovih roditelja o pravilnoj oralnoj higijeni, ali i topikalnu fluorizaciju i ostale karijes preventivne mere. Posedice preranog gubitka mlečnih zuba su mnogobrojne i zavise o vrsti izgubljenog zuba, doba deteta i o raspoloživom prostoru u zubnom nizu. Najčešće neželjene posledice su sekundarne kompresije, stanja koja zahtijevaju skupu i dugotrajnu ortodontsku terapiju, ukoliko se ne spreče na vreme. Jedan od oblika intercepivne terapije u ovakvim slučajevima predstavljaju držači mesta kojima se čuva prostor potreban za normalno nicanje trajnih naslednika. Postoje mnoge vrste držača mesta, svaki sa svojim indikacijama, uključivši i one koji deluju aktivno te stvaraju dodatni prostor u zubnom nizu. Svakom pacijentu se pristupa individualno i sagledava sve cinjenice i proceniti je li dovoljan samo držač mesta ili je već potrebno započeti složenu ortodontsku terapiju imajući na umu konačni rezultat koji mora zadovoljavati i funkcijske i estetske kriterijume.

Komentari (0)

Prikaži/Sakrij komentare

Prikaži/Sakrij formu za unos

Ime

Naslov

Komentar

Upišite prikazane znakove

Dodaj komentar